Dag 12 Mora mora - 21 sept

Om 6 uur ging de wekker en werd me een verdienmodel hier duidelijk; ze bieden hier betaalde massage aan en vervolgens krijg je een keihard matras, oef. Dus enigszins stram sta je op. Goed dat we gaan wandelen! Onze tent was van de buitenkant door kabouters dicht gemaakt, althans de ramen, want tegen de ochtend wordt het minder warm. Bij het ontbijt wist ik weer waarom ik bijna nooit met brood ontbijt; krijg droog brood om 6 uur ’s ochtends maar eens weg. Ik voel me soms net als de kandidaten bij de eetproef bij expeditie Robinson: kauwen, blik op oneindig en slikken. Onbestemde vruchtensap erbij. Heb nu al 5 verschillende geprobeerd, met allerlei exotische namen. Hier hebben ze corasol, dat is een wit sapje, en cactus, dat is groen. Een bodempje gelegd voor de wandeling en gaan! We moesten ons melden bij het kantoor van de gidsen van het Isalo park in het dorp en daar zou onze gids Nirana op ons wachten. Dat klopte allemaal. Gisteren kwam een andere gids bij ons kampement om te vertellen wat we gingen doen. Ik hoorde verschillende versies, dus we zien het wel. Vanwege de hitte passen we de wandeling iets aan. Alles mora, mora, oftewel, slowly, slowly.

Vanochtend vertelde Nirana dat we eerst een wandeling van een uur zouden doen naar een uitzichtpunt. Eerst klimmen, een stukje door het bos en dan ben je bij het uitzichtpunt van het park, een soort Grand Canyon. Met de auto 5 km hobbelen naar de parkeerplaats , oftewel gratis Malagassische massage. Nirana wist veel te vertellen over de Bara stam, die hier leeft. Er zijn 17 stammen in Madagascar en hier leeft de Bara. Ze stammen af van de Masai uit Kenia, zijn lang, hebben een kammetje in hun haar en kunnen ook hoog springen. Nirana ziet er weer Aziatisch uit. Je kan een Malagassy dan ook niet méér beledigen door te zeggen dat ze Afrikanen zijn, want ze identificeren zich als Malagassy. We hebben familiegraven in de rotsen gezien. Als iemand overlijdt, wordt iemand daar neergelegd en is de stemming treurig. Na drie jaar is het lichaam grotendeels verteerd, schrapen ze de restanten huid er af en smeren de botten in met honing. Dan volgt een grote happy ceremonie waarbij je veel gasten moet voeden, dus dat kost veel dieren en geld. Happy de peppie, want dan gaan ze naar de spirituele wereld. De jongens worden hier nog besneden rond hun 2e jaar, dat gebeurt nu in het ziekenhuis. Het stukje voorhuid moet hij zelf of opa opeten samen met een banaan. Oké, bedankt voor deze informatie. Ik kan nooit meer normaal een banaan eten…. Overlijdt een jongen voordat hij besneden is, dan wordt hij in het veld begraven als ware hij doodgeboren. Hij telt niet mee, mag niet in het familiegraf en gaat niet naar het hiernamaals. Scheelt wel een lekker hapje. Tegenwoordig mag opa het stukje voorhuid ook om zijn geweeruiteinde binden en de lucht in schieten. Tja, het is weer eens wat anders dan kleiduivenschieten. Ieder zijn hobby.

Verder wist hij veel te vertellen en spotte hij soorten spinnen en insecten van een afstand. We kregen een zoekopdracht bij een struik: zoek het stokinsect, oftewel de wandelende tak. Fout, die niet, nee, die ook niet. Deze tak is het, en ja hoor, hij tikte hem even aan, hij bewoog en draaide rond. Nirana kende een paar Nederlandse woorden, dus af en toe zei hij ‘prachtig’, ‘vlinder’ of ‘foto maken’. Op zijn t-shirt stond ‘opkikkertje’, gekregen van andere Nederlanders. Hij wist ook alle planten en dieren bij naam, inclusief de Latijnse. Althans, het klonk best geloofwaardig. Er was een mooie olifantsplant met gele bloemen, bij de rotsen, heul apart. En er zijn hier meer dan 70 soorten orchideeën, waaronder vanille, de meeste endemisch. Na het uitzichtpunt terug naar de auto, om naar een ander deel van het park te gaan. In de riviertjes en waterpoelen waren dames kleding aan het wassen – zaterdag, wasdag? De kleren hang je gewoon over de struiken, dan krijg je er ook geen afdruk van een wasknijper in. Handig.

Bij het 2e deel was het ondertussen al warmer en liepen we meer in de zon, het werd richting 35 graden. We liepen langs een rijstveld waar ze bezig waren, dus dat is pas zwaar. Na drie kwartier kwamen we bij de picknickplek. De lemuren weten dat ook. Die komen vast op de bbq af.  Terwijl onze lunch werd klaar gemaakt, zagen we een groep ringstaartmaki’s spelen. Een bruine lemuur was door de groep geadopteerd. Verderop nog sifaka’s in de bomen, twee uilen, wat wil je nog meer? We hebben nog een stuk verder gelopen tot het begin van de kloof. Daar staat een beetje water in, een soort oase, en verderop is een natuurlijk zwembad, maar het pad er naar toe bestaat uit grote keien en trappen met grote treden met zand erop, dus kans op uitglijden. Het is voor nu te warm en we geloven het wel. We gaan lunchen. Fokke heeft last van zijn maag, dus voor hem werd cola gehaald voor de lunch. Verder kregen we een spies met zebu en groente, maar het vlees was me te rood en taai, dus ben vegetarisch geworden. Beetje rijst erbij en daarna heb ik een halve ananas opgegeten. Energie! Met het laatste restje energie en wilskracht weer terug. Genoeg calorieën verbrand vandaag. Check. De goede gids hebben we blij gemaakt met een soort oordoppen, iPods, waar ie zeer dankbaar voor was. Fokke had deze als reserve en de gids heeft vier kinderen en een studerende dochter, dus kan het goed gebruiken. Wij gaan terug naar de tent en gaan afkoelen in het zwembad. Vanavond lekker rusten op ons grote, maar harde matras. Zzzzzz.