Siem Reap

Vandaag alle tijd, dus rustig aan begonnen. Het ontbijtbuffet was officieel nog niet afgelopen, maar de plundra was al geweest. De meeste mensen hier staan vroeg op om naar Angkor Wat te gaan of naar het busstation, dus we waren de laatste der mohikanen. Er werd nog wat fruit bij elkaar geraapt en french toast gebakken, dus daar redden we het wel mee. Het meisje dat het fruit aan moest vullen stond aarzelend met een schaal fruit bij een grote bak te wachten tot wij even niet keken, want hoe krijg je dat fruit nou fatsoenlijk in die bak? Nou, stiekem met je handen erop schuiven… haha, dat zagen we stiekem toch… 

Onderweg naar het centrum zien we steeds meer kerstbomen opduiken, dus de kerststemming komt er hier al in. Bij een lagere school werden de kleine kinderen opgehaald met de scooter, dus uitkijken dat ze niet over je tenen rijden. De middelbare scholieren komen zelf met de scooter, poeh, de stalling stond helemaal vol! Ook zij zijn vooral met zichzelf bezig, dus opletten! Over de brug in het centrum liepen steeds meer toeristen, zeker in de buurt van een markt en pub street. Hier zijn ook wat kleinere straatjes met kleine café’s en winkeltjes. We zaten even wat te drinken en dan zitten ze al op je te azen. Als een roofdier op een prooi komen ze op je af zodra je beweegt van je stoel: tuktuk? City tour? Neuh, dank u. Wij lopen gewoon… gelukkig zijn ze niet vervelend of aanhoudend.

Nog even over de oude markt, waar je aan de geur te ruiken langzaam richting vismarkt liep. Poeh, effe neus dicht, maar altijd leuk om te observeren wat er allemaal gaande is. De fruitmarkt gaat beter. Verder de nodige prullaria uiteraard, waar we vooral even moesten “looking”. Ja, ik kijk, maar hoef niks. Nog even langs een tempel en toen lunchtentje gezocht. Dit was in een ander leuk straatje. Erachter zat nog een markt met Cambodjaanse spulletjes, dus daar nog een tweede tas gekocht. Opbrengst gaat naar de vrouwen die dit maken, en er zat een label ‘made in Cambodia’ in, dus ga er vanuit dat het niet uit China komt. Mijn idee van ontwikkelingshulp. 

In de rivier lagen al versierde bootjes voor een waterfestival dat binnenkort start. We hadden geen zin meer om maar het nationaal museum te gaan of het museum waar ze ratten leren hoe ze landmijnen kunnen opsporen. Heel knap, maar we zaten al op 15000 stappen en het wordt langzaam benauwder, dus genoeg voor vandaag. Nog even langs ‘the muffin man’ om lunch voor morgen onderweg in de bus te kopen. Ik heb het vermoeden dat die winkel ook een sociaal project is, want de bestelling en de betaling ging bijzonder zullen we maar zeggen. Dan zijn we klaar voor morgen, de bustrip naar Phnom Penh.