Safari bij Kratie

We hebben de nacht overleefd, maar begin te begrijpen waarom ze hier krekels in de frituur gooien….. die beginnen in de avond enorm te tjirpen en gieren of fluiten. Het doet zeer aan je oren als je hier door de tuin loopt. Je hoort ze door je oordoppen heen. Af en toe nog wat oehoe, oh oh en andere vogelgeluiden en hoorde ook was ritselen. Tijdens het eten moesten we nog een sprinkhaan of krekel van ons schoot afwerpen. Sinds ik in Thailand een keer in het donker in een klamboe verstrikt ben geraakt, heb ik een klamboefobie, zeker in een ruimte waar het pikkedonker wordt. Je krijgt het gevoel dat je geen zuurstof meer kan krijgen. Vooral vandaag, de luchtvochtigheid was 89%, dat voelt erg benauwd. Daar is een remedie voor: exposure. Dus vol goede moed de klamboe ontknoopt en de fan maar aan. Airco is er even niet. Fokke kon het niet vinden: fan aan, op het laken, fan uit, onder het laken, ander T-shirt aan, op het laken, fan weer aan….ik heb het allemaal vaag gadegeslagen van onder mijn klamboe. Gewoon rustig blijven liggen en adem in, adem uit…. Raam weer verder open, fan weer uit, licht in badkamer aan, anders vind je die echt niet ‘s nachts. Verderop was nog een party met muziek gaande, dan weer krekelgeluiden, maar uiteindelijk toch in slaap gedommeld tot zonsopgang, want toen hoorde ik een ochtendgebed door luidsprekers schallen. Naast mij gesnurk, dus die hoorde niks met zijn supersonische noice cancelling oordopjes. Lang leve de jungle….

Genoeg geslapen hopelijk om de dag te beginnen. Na ons ontbijtje stond de tuktuk klaar om ons naar de pier te brengen. De ferry lag er nog, maar wij hadden een privé boot, alleen welke? Even vragen, maar hij wees naar de ferry. Nee, die moeten we niet, we hebben eigen boot. Na wat rondkijken wenkte hij ons, we moesten toch bij hem zijn. Okeeee. Weer via de modder de boot opgeglibberd. We gingen sneller dan de ferry, maar kwamen bij een andere pier aan. Er was een trap vanaf de steiger, maar wij werden naast de steiger afgezet. Ja, het moet niet te makkelijk worden, he? Weer glibberend naar boven. Daar stond Mr Ra weer op ons  te wachten, die we gisteren al even zagen. Hup, in de tuktuk en rijden maar. Ra moest nog even zijn been inklappen, wat hij heeft een houten been. Knak, even been buigen en dan kan ie zitten. We hebben hier al meer mensen gezien die een arm missen of moeilijk lopen. Zal wel restant van de oorlog zijn of de mijnenvelden. Het valt op in elk geval en de protheses zijn niet echt jofel. Het been is echt van hout, met een paar tenen erin gekerfd.

Met de tuktuk een eindje rijden verderop aan de rivier, wel 15 km gok ik, daar is de opstapplaats voor boottochtjes. We kregen een mooi geel bootje en uiteraard moesten we weer via een modderbad instappen. Er zat een flinke motor aan dit keer, dus in volle vaart naar het gebied waar de Irrawaddy dolfijnen leven, zoetwater rivierdolfijnen. Er waren slechts twee andere bootjes, maar ja, ze waren er! 🐬 Er zwommen een paar bij elkaar. Ze deden: zo zie je me en zo zie je me niet… Zit je met je camera ingezoomd, dan schieten ze net ergens anders omhoog. Oké, ze zwemmen nu naar links, iets verderop dan? Nee, shit, gaan ze weer naar rechts. Grrrrr. Ben benieuwd of er überhaupt een op de foto staat. Lelijke dolfijnen, met een waterhoofd, maar toch leuk ze in het wild te zien. Check!

Door naar de Phnom Sambok pagode.Die met die 300 treden…ehm, ik zie wel hoe ver ik kom. Langs de treden beelden van monniken, maar later ook nog een paar in het echt, op een schommel. Er zouden ook apen zijn en ja hoor, ritsel ritsel, daar springen er een paar. Ze pestten de honden die hier liepen. Een liep met een grote vlinder in zijn bek. Daarna besprong de brutale aap nog even een andere aap, dat ging lekker, is het daar niet iets te warm voor? Boeiende safaritrip. Ze hadden wel een hele rode kont. Hoop dat dat normaal was, anders even met de aambeienzalf in de weer. Check.

Terug naar Kratie. Daar ons af laten zetten bij een restaurant aan het water, want we hadden ondertussen zin in ijscappucino. Dorst gekregen, dus ook maar een mangolassi erbij. En kunnen we gelijk lunchen: doe maar bruschetta en een friet, to share. Zo, weer wat Cambodjanen door de crisis heen geholpen.

Nog even wachten op de ferry en ondertussen een plan bedacht om ons eiland nog even goed te bekijken: bij aankomst bij de pier vragen om een tuktuk, ff bellen en hoppa, 5 minuten later komt ie voorrijden. We willen naar ons resort, maar niet rechtstreeks, maar via toertje over het eiland. Nou, dat kon wel. Zijn tuktuk werd gekeerd en langzaam rijdend gingen we over het fietspad. Veel relaxter dan zelf fietsen op zo’n aftandse fiets. Hij snapte me helemaal, want elk kodakmoment ging ie langzamer of stopte ie even. Toppie! Langs een Vietnamese tempel, een extra rondje heen en weer dwars door het rijstveld waar ze aan het oogsten waren, zwaaiende kinderen, een hooi tafereel, twee ossenkarren, een enorme boom en nog even een korte stop bij een homestay, waar we de inhoud van een kokosnoot hebben weggeslurpt. Zo, wat een topdag! 

Morgen laten we het platteland en de Mekong achter ons en gaan richting Siem Reap, de stadse drukte weer in. Een lange reisdag voor de boeg….